TARAFTAR ŞAMPİYONLUĞU GÖRDÜ

     /ASk;lk;lk;'l;'l  Taraftar şampiyonluğu gördü Kadıköy'de maç bittikten sonra alışagelmedik bir olay oldu; F.Bahçe taraftarı tarihe geçecek eylemde bulundu. 4-3'lük skora rağmen sahada mücadele verenleri alkışlayarak soyunma odalarına gönderdiler. Statlarımızda görülmemiş bir güzellikti, haliyle de hepimizin hoşuna gitti. Taraftarın bütün halinde bu gösteriyi yapmasının bir nedeni elbette futbolun güzelliğiydi. Başka bir nedeni de şampiyonluğa duydukları kesin inanç olmuştur. Evlerine çok rahat ve gelecekten emin gittiler. Çünkü takımları Beşiktaş karşısında mükemmel oynadı. Futbolun bütün gereklerini yerine getirdi. Ve belki de ilk defa (yenilmesine rağmen) "Bu takım şampiyon olur arkadaş" dedirtti. Düşünün, böyle birderbide rakip forvetin ceza sahasına ilk defa girdiği 27'nci dakikaya kadar skor rahatlıkla 4-0, 5-0 olabilirdi. Maç boyu inanılmaz goller kaçarken 3 de gol buldu ama kalesine gelen altı toptan dördü de çerçeveyi bulunca yapacak bir şey kalmadı. Ne olursa olsun, korakor mücadelede sahada herkes iyiniyetliydi, sadece futbol oynamaya çalıştılar. Çok koştular, formalarını sonuna kadar ıslattılar. Eee, tribündekiler de kör değil. Elbette bütün bunları onlar da gördüler, "Bu takım böyle oynasın artık bir puan bile kaybetmez" deyip yürekten alkışladılar. Böylesine güzel maçta kafama takılan tek şey var; o da skor 2-2'yken Beşiktaşlı ftubolcuların vakit geçirmek için yaptıkları hareketlerdi. Yok, aklıma sevgili Rıza'nın "Biz Kadıköy'e mutlaka galibiyet için gidiyoruz" sözleri geldi de.. Aslında durum böyle değildi, Beşiktaş galibiyete değil F.Bahçe'ye çelme takmaya gelmişti. Öyle ya, bir puana razı olmasalardı kaleci Cordoba 2-2 berabereyken topu oyuna sokmamak için direnmez ,böylece ilk sarı kartını da görmezdi. Neyse, bu da bir taktiktir ama neticede üç puana ulaşan Beşiktaş oldu, kutlamak gerekir. Herkes Daum, Daum diyor ben de son 15 dakika için Daum diyorum. Doksan dakika boyunca kaçan yüzde yüzlük golleri teknik adamın çıkıp atacak hali yok. Onun görevi o pozisyonları yaratacak organizasyonları sağlamaktır. Bakın, F.Bahçe son iki maçta 20'ye yakın pozisyon buldu. Biraz şans olsa, iki maçta da tarihi skorlar gelebilirdi. Yani işler Hakan Şükür'ün söylediği gibi değil. "Biz iyi oynuyoruz onlar kötü, biz şanssızız onlar şanslı" gibi safsatalar gerçeği yansıtmıyor. Sakarya'da, Rize'de, Konya'da, Sebat'ta seyrettiğim G.Saray bu maçlardan üçer puanla çıktıysa sevgili Hakan ilk önce kendilerinin oynadığı kötü futbolu hatırlayacak, sonra da şansın kimin yanında olduğunu görecek. Daum'a son 15 dakikada eleştiri gönderirim demiştim, doğrudur. Bakın, rakibin 10 kişi kalmış. En önemlisi, kalecisiz. Önünde de daha çok süre var. O andan itibaren sakin, telaşsız, organize ataklarla gideceğine topu aldığın yerden kaleye vurursan ya da doldurboşalt yaparsan rakibinin ekmeğine yağ sürersin. Karşındaki Beşiktaş takımı. Gelen bütün ortaların hepsi geri döndü. Hep karambol yaratılmaya çalışıldı. Geride hiç kimse kalmadı. Beşiktaş çıktığı üç topta da Rüştü ile karşı karşıya kaldı. Yani işin kısası, oyun disiplini denen tamamen yok oldu. İşte burada Daum'un oyuna ağırlığını koyması gerekirdi. Ama o içeridekilerden daha da heyecanlıydı. Profesyonel olamadı. Rahatlıkla alınacak üç puanı elinin tersiyle itti. Karşında takım yokmuş gibi futbolcu olup oynarsan, teknik adam olarak da buna göz yumarsan öylece yediğin tokatla kalırsın, böyle kaybedersin. O zaman alınacak dersi söyleip konuyu kapatalım; neymiş, futbolun şakası yokmuş...

Medyamız ve Rıza Ülkemiz Rıza için açılan pankartı aldı ve sosyal bir olgu gibi işlemeye başladı. Beni tanıyorsunuz, bu konudaki fikrimi söylememe gerek var mı, bilmiyorum. Kimse kimsenin bırakın mesleğini hiçbir şeyiyle alay etme hakkına sahip değildir. İnsan haklarına sonuna kadar saygılı birisi olarak (bu benim birinci ilkemdir) ben de herkes gibi yazılanları kınıyorum. Ama konuyu başka bir yerden de işlemek istiyorum. Şimdi herkese soruyorum; kim hangi futbolcunun babasının hangi işte çalıştığını biliyor? Herhalde verilecek cevap, yüzde 98 oranında "Adamın babasının işinden bize ne kardeşim" olacaktır. Peki toplum Rıza'nın babasının işini nereden biliyor? Çok basit. Medyadan. Çocuk top oynarken hep bu konuyu işlediler. Bir kapıcı çocuğunun nasıl böyle başarılı olduğunu sorguladılar. Bu iş sanki imkansızmış gibi haberler yaptılar. Hatta bir kere kaleci Yaşar'a bile (8- 0'lık İngiltere maçından sonra) kasket, yelek giydirip, eline iki ekmek vererek kapıcı Yaşar manşetini attılar. Hatta o zaman Kapıcılar Derneği böyle küçültücü bir haber karşısında müthiş tepki göstermişti. Şimdi aynı medya olayı tersten işliyor. İşte benim de güldüğüm olay bu. İğne çuvaldız hesabı diyeceğim ama iğneyi elinden bırakıp da çuvaldızı eline alan birini göremiyorum. Göremediğim için de bunu söylemiyorum.

Hakemlerimiz yeterli değil Reha Muhtar'ın her zaman gündemi elinde tutan programı Futbol Ateşi'ne telefonla katıldım. Maçın hakemi Demirlek masaya yatırılmıştı. O da sanki Beşiktaşlıların karşısında olup, F.Bahçelilerin savunduğu bir adam haline geldi. Elbette orada olamadığım için haliyle bütün fikirlerimi söylemek durumu da hasıl olmadı. Zaten o sırada programa Bülent Yavuz da telefonla katıldı. Vallahi aslında benim Bülent Demirlek filan hiç umurumda değil. Herkes bir yerden tutturmuş gidiyor. MHK başkanıyken söz söyletmediği hakemleri son zamanlarda en çok yerden yere vuran da Bülent Yavuz oluyor. Onun fikridir, bu da beni ilgilendirmez. Ben eski MHK'nın da yenisinin deyanında değilim. Her zaman hakemlerimizin yeterli olmadıklarını düşünüyorum, yazıyorum ve söylüyorum. Zaten sadece ben değil UEFA ve FIFA da aynı şekilde düşünüyor. Bu yüzden kendilerini Avrupa'da göremiyoruz. Göreceksiniz Dünya Kupası'nda da görev